Μάτση Χατζηλαζάρου

Αραπιά (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Sat, 31 Dec 2011 00:16:47 +0000

Αραπιά

Ωχ! τη μάνα μου την καψερή, τη μάνα μου παρηγοριά
και βάλσαμο της νύχτας.
Απόψε δε χωράνε οι λύπες μου, ούτε μες στ’ απαλότερο φιλί.
«Θέλω να πάω στην Αραπιά
που μ’ έχουνε συστήσει
σε μια μεγάλη μάγισσα
τα μάγια να μου λύσει.»
Θέλω ν’ ακούσω πάλι τα βλέφαρά μου να γέρνουνε μπρος σ’ ένα όραμα ξανθό.
Θέλω να χορέψω, φούσκωμα και φύσημα τρυφερής κουρτίνας,
μην απελευθερωθεί από το παράθυρο.
Θέλω ν’ ανοίξω ένα πρωί με το φως, σαν το νούφαρο.
Είναι οι καρδιές μου ένας αρμαθός, τις άπλωσα στον ήλιο.
Ναι, άπλωσα στον ήλιο ένα άγριο κυκλάμινο στην άκρη της ρεματιάς,
μια χειραψία φίλων συνοδοιπόρων και συναγωνιστών,
λίγα κρόσσια που πέφτουνε στο μέτωπο ενός Κρητικού,
τα γόνατα μιας κοπέλας όταν βγαίνει στη θάλασσα
τη βραχνή φωνή του έρωτα,
ένα αυλάκι αίμα μιας μάχης για τον ήλιο,
κι ένα ασημένιο κουτάλι λαμπερό, στην άκρη των χειλιών του βρέθηκε ένα χθεσινό μου δάκρυ.

Από τα Δύο Διαφορετικά Ποιήματα (με το ψευδώνυμο Μάτση Ανδρέου), περιοδικό «Τετράδιο Πρώτο», Αθήνα, Απρίλης 1945

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μάτση Χατζηλαζάρου

Μάγισσα της Αραπιάς (πρώτη εκτέλεση)

Προπολεμικό χασάπικο.
Μουσική & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Πρώτη φωνογράφηση: 1940 [H.M.V. A.0.2657]
Πρώτη εκτέλεση: Στράτος Παγιουμτζής & Βασίλης Τσιτσάνης
Πηγή: Translatum / Βασίλης Τσιτσάνης, περίοδος 1936-1954

Filed under: (1945) Δύο Διαφορετικά Ποιήματα, (1989) Μάτση Χατζηλαζάρου: Ποιήματα 1944-1985, Έλληνες ποιητές, Έλληνες στιχουργοί, Έλληνες συνθέτες, Έλληνες ερμηνευτές, Έλληνες μουσικοί, Αθήνα, Γαλλία, Ελλάδα, Ελληνικό τραγούδι, Ελληνικά ποιήματα, Ελληνική ποίηση, Θεσσαλονίκη, Λαϊκό τραγούδι, Μπουζούκι, Μακεδονία, Μουσική, Νεωτερικοί ποιητές του μεσοπολέμου, Παγιουμτζής Στράτος, Ποίηση, Ποιήματα, Ποιητές, Ποιητές της Θεσσαλονίκης, Ποιητικές συλλογές, Τρίχορδο, Τσιτσάνης Βασίλης, Χατζηλαζάρου Μάτση

Αυτή η τελευταία σταγόνα του κρασιού περιέχει την κραυγή… (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Wed, 07 Sep 2011 09:57:53 +0000

Αυτή η τελευταία σταγόνα του κρασιού περιέχει την κραυγή
μιας μπουρούς, πάνω σ’ ένα κύμα αρμενίζει η σταρένια μου ψάθα.
Α, στάσου! γιατί εκεί δεξιά στον ουρανό είδα το σύννεφο
της καρδιάς μου.
Είναι δικό μου παιδί το δελφίνι, οι αχιβάδες είναι τα
μάτια μου, τα στέρεψεν η θάλασσα.
Εμέτρησα τα γλαστράκια του μπαλκονιού – απ’ αυτόν τον
τιποτένιο αριθμό πάντα λείπει ο εαυτός μου.
Μέσα στα βράχια έζησα μαζί με τις τόσες πεταλίδες – σε κάθε
τρυφερή λακκούβα της σπηλιάς κρεμάω τη γαλανόλευκή μου.
Δεν εκοίταξα ποτέ μου πίσω απ’ τις παλιές μου φωτογραφίες
(εκεί που ’μαι τόσο απροστάτευτη) – φοβάμαι μη μου φανερωθεί
το προσωπικό μου δράμα.
Έτσι θα βρω μια μέρα μέσα στα σεντόνια μου ένα κόκκινο
τριαντάφυλλο – μες στην έντασή του θα παραμονεύει το βάρος
της τρυφερότητάς του.
Κι ας μη με πείθουνε τα χέρια των πολλών, κι οι αναπνοές
των πολλών ας μη θαμπώνουνε κανένα μου καθρέφτη – κάποτε
σωπαίνει ο άνεμος που ροβολάει απ’ το βουνό μ’ ένα μονάχα
στεναγμό ανθρώπου.

Από τη συλλογή Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης (με το ψευδώνυμο Μάτση Ανδρέου), έκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 1944 (με μια ξυλογραφία τού Διαμαντή Διαμαντόπουλου)

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Μάτση Χατζηλαζάρου

Filed under: (1944) Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης, (1989) Μάτση Χατζηλαζάρου: Ποιήματα 1944-1985, Έλληνες ποιητές, Αθήνα, Γαλλία, Ελλάδα, Ελληνικά ποιήματα, Ελληνική ποίηση, Θεσσαλονίκη, Μακεδονία, Νεωτερικοί ποιητές του μεσοπολέμου, Ποίηση, Ποιήματα, Ποιητές, Ποιητές της Θεσσαλονίκης, Ποιητικές συλλογές, Χατζηλαζάρου Μάτση

Ένα κανάρι έμπλεξε μες στα μαλλιά μου κι οι μυγδαλιές… (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Thu, 03 Mar 2011 20:25:35 +0000

Διονύσης Τσακνής & Μαριανίνα Κριεζή, Το καναρίνι
(τραγούδι: Διονύσης Τσακνής & Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου / δίσκος: Παίζοντας με δύο ορχήστρες (2000))
[Δημιουργία βίντεο: Μαργαρίτα Πάσχου]

Ένα κανάρι έμπλεξε μες στα μαλλιά μου κι οι μυγδαλιές
εράντισαν όλα τους τα λουλούδια.
Ίσως να ’μαστε αθωότεροι κι από ένα καναρίνι, αγνοί όμως δεν είμαστε.
Κι όλα τ’ άρμπουρα να λύσω, κι όλες τις μέδουσες να σκοτώσω,
πάλι ο εαυτός μου θα ’ναι μια εξορία.
Α! α! α! ελάτε να πούμε το τραγούδι που ποτέ δε σβήνει –
τον ψίθυρο της αγράμπελης όταν χαϊδεύεται με τις σκιές, το
σάλο της φάλαινας όταν ’ξωριχτεί και σωθούνε τα μικρά της,
τον ύμνο της ζωής μας όταν χάνεται, και βρούμε την καρδιά μας.
Τι να τους κάνω τους καημούς, τους οίστρους, τα μεράκια;
ο ήλιος μία τροχιά ακολουθεί μονάχα.
Κάποτε θ’ ανοίξω τα βλέφαρά μου και τα σκέλη μου, για να δεχθώ τη βροχή.
Θ’ ανοίξω και τους δρόμους που μου ’φραξαν οι αντιστάσεις μου.
Ναι. Ό,τι δεν φθάνει το χέρι, το ξεπερνάει η καρδιά μας.

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Μάτση Χατζηλαζάρου

Filed under: (1944) Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης, (1989) Μάτση Χατζηλαζάρου: Ποιήματα 1944-1985, Έλληνες ποιητές, Έλληνες στιχουργοί, Έλληνες συνθέτες, Έλληνες ερμηνευτές, Αθήνα, Γαλλία, Ελλάδα, Ελληνικό τραγούδι, Ελληνικά ποιήματα, Ελληνική ποίηση, Θεσσαλονίκη, Κριεζή Μαριανίνα, Μακεδονία, Μουσική, Νεωτερικοί ποιητές του μεσοπολέμου, Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου, Ποίηση, Ποιήματα, Ποιητές, Ποιητές της Θεσσαλονίκης, Ποιητικές συλλογές, Τσακνής Διονύσης, Χατζηλαζάρου Μάτση

Μην είναι γητειά; μην είναι όνειρο; μην είναι θαύμα; (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Thu, 28 Oct 2010 22:34:47 +0000

Μάνος Χατζιδάκις, Ερωτική άσκηση για δύο
(τραγούδι: Έλλη Πασπαλά & Βασίλης Λέκκας / δίσκος: Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς (1983))

Μην είναι γητειά; μην είναι όνειρο; μην είναι θαύμα;
Το πλάνεμα της σκέψης μου, ο πυρετός κι οι νοσταλγίες,
κι ο οίστρος ο τρομερός της σάρκας μου.
Όλα μου σου τα χαρίζω – μες στον ήλιο και μες στο
ερωτικό χρώμα των ματιών σου.
Πώς πέφτει το φύλλο της λεύκας, το φύλλο που μαγεύει
το φως; έτσι θε να πέσω μες στην αγκαλιά σου.
Πώς σβήνουν τα τραγούδια των κοριτσιών το σούρουπο;
έτσι θε να σβήσω μες στην αγκαλιά σου.
Το γυμνό μου σώμα βρίσκεται πια στην εύκρατο ζώνη.
Γητειά είναι; όνειρο; ή θαύμα;
Η παλάμη μου σε περιμένει, η παλάμη μου σ’ αποζητάει,
η παλάμη μου τρέμει και φτερουγίζει μες στα κλαριά – αχ!
μες στη χούφτα μου κούρνιασε ένα πουλί, το πουλί είναι η τρυφερότης σου.
Ποιος να ‘ναι ο έρωτας που περιέχει το κλίμα της αιθρίας;
Γύρωθέ μου βλέπω μονάχα όλες τις λαχτάρες της Μεγάλης Παρασκευής.
Το κλάμα μου ας είναι το ημερότερο τραγούδι˙ η θλίψη μου,
πομπή Μαγιού απ’ τη θάλασσα ως τον κάμπο˙ οι ρεμβασμοί μου,
δέκα καΐκια στολισμένα που αρμενίζουν για το πανηγύρι.
Ποτέ, ποτέ ζωή μου δίχως γητειά.
Κι είναι η γητειά η μυρουδιά του ανοιξιάτικου πόθου μες στα χαμομήλια.
Κι είναι η γητειά όλος ο έρως ενός ξερού βράχου – με το φως, με τον ήλιο.
Κι είναι η γητειά, απ’ την κούνια μου ως τον τάφο οι στεναγμοί μου εκείνοι που γεννάνε το θαύμα.

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Μάτση Χατζηλαζάρου

Filed under: (1944) Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης, (1989) Μάτση Χατζηλαζάρου: Ποιήματα 1944-1985, Έλληνες ποιητές, Έλληνες στιχουργοί, Έλληνες συνθέτες, Έλληνες ερμηνευτές, Αθήνα, Γαλλία, Ελλάδα, Ελληνικό τραγούδι, Ελληνικά ποιήματα, Ελληνική ποίηση, Θεσσαλονίκη, Λέκκας Βασίλης, Μακεδονία, Μουσική, Νεωτερικοί ποιητές του μεσοπολέμου, Πασπαλά Έλλη, Ποίηση, Ποιήματα, Ποιητές, Ποιητές της Θεσσαλονίκης, Ποιητικές συλλογές, Χατζηλαζάρου Μάτση, Χατζιδάκις Μάνος

Ετούτες τις λαχτάρες του Μαγιού πώς να τις σβήσω; (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Sat, 02 Oct 2010 09:47:38 +0000

Μιχάλης Χανιώτης & Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Παραβάτες
(τραγούδι: Λιζέτα Καλημέρη / δίσκος: Ζωή Λαθραία (1997))

Στην Σ. Χ.

Ετούτες τις λαχτάρες του Μαγιού πώς να τις σβήσω;
Ετούτα τα κλάματα ενός αιθέριου σούρουπου πώς να στερέψουνε;
Θρηνώ όλες τις χαίτες των κοριτσιών που ‘ναι ριγμένες
επάνω στα μαξιλάρια του συμβατικού έρωτα.
Θα τους δώσω μες στην ποδιά μου ένα άσπρο τριαντάφυλλο
κι ένα κόκκινο – ίσως τα δούνε, ίσως τα μυρίσουνε.
Θα τους δώσω μια χρυσόμυγα που βρίσκει ξαφνικά τον ήλιο
τραγουδώντας μες στα μαλλιά μου – ίσως τη δούνε,
ίσως την ακούσουνε.
Θα τους πω: κοιτάτε τους άντρες τους λεβέντες, τους ελεύθερους,
τον άντρα λιοντάρι, τον άντρα καραβιού κατάρτι, τον άντρα έλασμα
και τόξο και φωνή από κορφοβούνι σε κορφοβούνι – τότε ίσως του
δοθούνε, ναι, ίσως ερωτευθούνε.
Αν είχα τη φωνή που ζητάω, μια πολιτεία ολάκερη δε
θα μου ‘φτανε για να την παρασύρω στο ανοιξιάτικό μου διάβα.
Ρωτάω: άνθεξε ποτέ κανένας στα δειλινά που δεν πεθαίνουνε,
και στις ευωδίες που δε χάνουνται αλλά γίνονται σκιές μας,
και στις πέντε μας αισθήσεις όταν λαχανιάζουνε και κράζουν
την καρδιά μας;
Τα μεταξωτά μου μέλη θε ν’ απλώσω πάνω σε μιαν άμμο δροσερή,
το βλέμμα μου θε να χάσω μες στ’ ανεξάντλητο γαλάζιο της
δικής μου θάλασσας, οι αναπνοές μου κι οι παλμοί μου θε να ‘ναι
οι αναπνοές και οι παλμοί του διάχυτού μου έρωτα.
Έρωτα, αγάπη, πόθο, ηδονή,
Έρωτα, Έρωτα.

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Μάτση Χατζηλαζάρου

Filed under: (1944) Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης, (1989) Μάτση Χατζηλαζάρου: Ποιήματα 1944-1985, Έλληνες ποιητές, Έλληνες στιχουργοί, Έλληνες συνθέτες, Έλληνες ερμηνευτές, Αθήνα, Γαλλία, Ελλάδα, Ελληνικό τραγούδι, Ελληνικά ποιήματα, Ελληνική ποίηση, Θεσσαλονίκη, Καλημέρα Λιζέτα, Λαϊκό τραγούδι, Μακεδονία, Μουσική, Νεωτερικοί ποιητές του μεσοπολέμου, Παπακωνσταντίνου Θανάσης, Ποίηση, Ποιήματα, Ποιητές, Ποιητές της Θεσσαλονίκης, Ποιητικές συλλογές, Χατζηλαζάρου Μάτση, Χανιώτης Μιχάλης

Είναι η καρδιά μου το εκστατικότερο καστανό μάτι… (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Tue, 24 Aug 2010 15:34:35 +0000

Θάνος Μικρούτσικος & Άλκης Αλκαίος, Πρωινή ή βραδινή σερενάτα
(τραγούδι: Κώστας Καράλης / δίσκος: Εμπάργκο (1982))

Είναι η καρδιά μου το εκστατικότερο καστανό μάτι, τα δάκρυα στέρεψαν, τα φτερά μου πια δεν με ζυγιάζουνε, σ’ όλα μου τα βουνά δε βρίσκω πια ούτε πηγή, ούτε δέντρου φυλλωσιά ούτε νύχτα δε βρίσκω απάνω στα βουνά μου, είναι πάντα μέρα.
Κάνουμε την ποίησή μας στο χαρτί, γιατί χάσαμε στη ζωή τον οίστρο κάποιου λυρικού τραγουδιού.
Η αρμονία μας υπάρχει (όταν τη βρούμε) μες στον κάλυκα
ενός μηδαμινού αγριολούλουδου την άνοιξη, στην παλιά Κόρινθο.
Θα παίζω πάντα εκείνο το παιχνίδι που δεν ξέρω τους κανόνες του. Θα μπαρκάρω στο καράβι που δεν πιάνει σε λιμάνι.
Την άγκυρά μου θα τη ρίξω καταμεσής στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Θα διαβώ τα πέντε γιοφύρια, από κάθε μου μαλλί θα γεννιέται ένα λουλούδι ορχεοειδές.
Ο αέρας θα παίρνει τις μυρουδιές μου και θα τις κρύβει
μες στις σκιές που ‘χουν τα βότσαλα.
Παλικάρια! Σιμώστε, καβαλήστε μας, είμαστε τ’ άσπρα σας άτια,
είμαστε οι αχνισμένες σας φοράδες.
Εχάσαμε τα φρένα μας μες σ’ όλες τις σπηλιές, και τους γιαλούς,
και τα στεγνά στοιβαγμένα φύκια, και τους λουλουδιασμένους βυθούς του Αιγαίου.
Εχάσαμε τα φρένα μας, γιατί ζητάμε το τραγούδι μας.
Δεν το λένε μονάχα
ούτε ελευθερία,
ούτε έρωτα,
ούτε πέος,
ούτε βλάστηση, γονιμοποίηση,
ούτε σχήμα,
ούτε πάθος,
ούτε και πόνο.

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Μάτση Χατζηλαζάρου

Filed under: (1944) Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης, (1989) Μάτση Χατζηλαζάρου: Ποιήματα 1944-1985, Έλληνες ποιητές, Έλληνες στιχουργοί, Έλληνες συνθέτες, Έλληνες ερμηνευτές, Αθήνα, Αλκαίος Άλκης, Γαλλία, Ελλάδα, Ελληνικό τραγούδι, Ελληνικά ποιήματα, Ελληνική ποίηση, Θεσσαλονίκη, Καράλης Κώστας, Μακεδονία, Μικρούτσικος Θάνος, Μουσική, Νεωτερικοί ποιητές του μεσοπολέμου, Ποίηση, Ποιήματα, Ποιητές, Ποιητές της Θεσσαλονίκης, Ποιητικές συλλογές, Χατζηλαζάρου Μάτση

Η νύχτα έπεσε στο πέλαγος – για μένα πού είναι η μέρα; (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Thu, 05 Aug 2010 21:21:39 +0000

Σταύρος Ξαρχάκος & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Έλα να κάνουμε έρωτα
(μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης, τραγούδι: Γιάννης Πάριος, δίσκος: Ξαρχάκος / Πάριος (1986))
[Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος: το τρίχορδο της ψυχής μας]

Η νύχτα έπεσε στο πέλαγος – για μένα πού είναι η μέρα;
Πού ‘ναι οι αχτίδες του ήλιου πάνω στα βλέφαρά μου,
πού ‘ναι οι καημοί της σάρκας μου πάνω στην άμμο, πού ‘ναι
ο γκιώνης, τα τζιτζίκια, κι οι πέντε μου φωνές;
Αύριο θα σμίξω τα δυο σου σκέλη, μήπως γεννηθεί ένα μικρό
λυπητερό παιδάκι, θα το λένε Ιούς, Μανιούς, ίσως και
Aqua Marina.
Φέρτε μου να γεννήσω όλα τα μωρά της πλάσης, δώστε να
πεθάνω όλους τους θανάτους.
Μερικές χορδές μουσικής φθάνουνε για να τρέξουμε
γυμνοπόδαροι μες στη χλόη του Βορρά, για να μετρήσουμε
όλες τις σταγόνες του σώματός μας και για να πλέξουμε
με το ‘να μας χέρι όλες τις ψάθες των ρεμβασμών μας.

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Μάτση Χατζηλαζάρου

Filed under: (1944) Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης, (1989) Μάτση Χατζηλαζάρου: Ποιήματα 1944-1985, Έλληνες ποιητές, Έλληνες στιχουργοί, Έλληνες συνθέτες, Έλληνες ερμηνευτές, Έλληνες μουσικοί, Αθήνα, Γαλλία, Ελλάδα, Ελληνικό τραγούδι, Ελληνικά ποιήματα, Ελληνική ποίηση, Θεσσαλονίκη, Καρνέζης Λάκης, Λαϊκό τραγούδι, Μπουζούκι, Μακεδονία, Μουσική, Νεωτερικοί ποιητές του μεσοπολέμου, Ξαρχάκος Σταύρος, Πάριος Γιάννης, Παπαδόπουλος Κώστας, Παπαδόπουλος Λευτέρης, Ποίηση, Ποιήματα, Ποιητές, Ποιητές της Θεσσαλονίκης, Ποιητικές συλλογές, Τρίχορδο, Χατζηλαζάρου Μάτση

Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω… (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Mon, 19 Jul 2010 12:34:41 +0000

Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,
όλα τα μάτια, και τους καημούς, τα βράχια, τ’ ακρογιάλια,
τους αετούς, τη μουσική όλων των κλαριών, τον αφρό όλων των κυμάτων.
Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,
όλους τους ασφόδελους που φύτεψα στα βράχια, όλα μου
τα μεράκια, τα ντέρτια – το τσιφτετέλι και το ζεϊμπέκικο,
το κρεμεζί μου το μαντίλι και τις γαλάζιες μου τις χάντρες.
Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,
όλα μου τα κολύμπια στην Κινέτα, τον έρωτά μου με το φως
και τα βότσαλα, την αναπνοή μου όταν αγαπώ, τη χαρά μου όταν ζω.
Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,
όλες τις μέρες του χρόνου – δικές μου είναι, από τη μιαν
αυγή στην άλλη – με πλημμυρίζουνε ανοιξιάτικες ευωδίες,
ξεφάντωμα και κορεσμός του ήλιου.

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Μάτση Χατζηλαζάρου

Σήμερα μη μου κρένετε… (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Sun, 20 Jun 2010 19:04:58 +0000

Σήμερα μη μου κρένετε.
Η αγάπη μου παντρεύεται.
Αχ, γιατί να μου σιγοτραγουδάνε οι καλαμιές
στην ακροποταμιά – τι είναι πια τούτα τα νέγρικα άσματα
τα σιροπένια, οι λυγμοί και τ’ αναφιλητά.
Φέρτε, δώστε να πιω όλες τις μυρουδιές
του γαλάζιου ατμού,
της λυρικής μελάνης,
του φουντωμένου κόκορα,
της ερωτευμένης μασχάλης.
Εκεί στη χώρα που ανατέλλουν οι πέντε ήλιοι –
εκεί θε να την εύρω τη χαμένη μου αγάπη.
Εγώ όμως φόρεσα τ’ αλμυρά μου δάκρυα και πήγα
στον ξένο κάμπο όπου οι πρωινοί πόθοι των κοριτσιών
πέφτουν σαν τ’ άνθη της ανεμισμένης μυγδαλιάς.

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Μάτση Χατζηλαζάρου

Εθωρούσεν ο νιος πίσω απ’ την αγναντεύτρα κουρτίνα… (Μάτση Χατζηλαζάρου)

Βίκυ Παπαπροδρόμου — Sat, 05 Jun 2010 11:28:31 +0000

Εθωρούσεν ο νιος πίσω απ’ την αγναντεύτρα κουρτίνα.
Επερίμεναν οι σπιλιάδες του Αυγούστου μες στους φουσκωμένους φλόκους.
Ένα αγιόκλημα εσκαρφάλωνε αναστενάζοντας και μοσκοβολώντας – ίσαμε που έμπλεξε μες στο σύννεφο του δειλινού.
Τόσα δάση φλέγονται,
τόσα παγόβουνα λιώνουνε,
τόσες μανόλιες μάς λιποθυμούν,
τόσοι κόμποι μάς παιδεύουνε.
Εμείς ας σταθούμε γοργόνες, τα στήθια ξέσκεπα στον ήλιο
– η κεφαλή ριγμένη πίσω, τα μάτια στο κατάρτι.
Η θάλασσα είναι παντάνασσα – πλένει όλους τους καημούς μας.

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Μάτση Χατζηλαζάρου